Korytowanie pod kostkę brukową

Etap, którego nie widać po skończonej robocie — i właśnie dlatego najczęściej się na nim oszczędza. Kostka ułożona na źle przygotowanym korycie zapada się w ciągu dwóch–trzech sezonów.

Co robimy

• Wybranie gruntu na głębokość wynikającą z przeznaczenia nawierzchni
• Usunięcie gruntu nienośnego — humusu, torfu, nasypu z gruzem
• Wyprofilowanie dna koryta ze spadkami odprowadzającymi wodę
• Rozłożenie i wyrównanie kruszywa na podbudowę
• Wywóz urobku lub rozplantowanie go na działce

Głębokość zależy od tego, co po niej pojedzie

Chodnik i ścieżka w ogrodzie wymagają płytszego koryta niż podjazd, po którym wjeżdża samochód osobowy. Plac manewrowy pod dostawczaka albo droga wewnętrzna to jeszcze inna konstrukcja. Głębokość ustala się z wykonawcą nawierzchni — jeśli masz już brukarza, warto ustalić z nim konstrukcję podbudowy przed rozpoczęciem prac.

Najczęstszy błąd

Wybranie za płytkiego koryta, żeby zaoszczędzić na wywozie ziemi i kruszywie. Kostka wygląda dobrze przez rok, potem pojawiają się koleiny w miejscu, gdzie stają koła, a przy krawężnikach zaczyna się osiadanie. Poprawa oznacza rozebranie nawierzchni — czyli koszt wielokrotnie wyższy niż oszczędność.